30.09.23r.- w ramach realizacji innowacji „ZOO-bacz jakiego mam przyjaciela” gościliśmy chomika Amelki Berki z klasy IIA o imieniu Iskierka.
Amelce i Iskierce towarzyszyła mamusia. Dziewczyny przybyły do nas w mroźny i śnieżny poranek. Iskierka w klatce opatulonej kocykiem w ramionach mamy czuła się bezpiecznie. Uczniowie bardzo ucieszyli się z ich przyjścia. Iskierka od razu wzbudziła zachwyt naszej świetlicowej ekipy.
To kremowa, z ciemną pręgą na ciele chomiczka. Ma piękne, wielkie, czarne oczka. Iskierka gości u nas po raz drugi. Pierwszy raz odwiedziła nas w ubiegłym roku. Zebraliśmy się w kole i z uwagą słuchaliśmy informacji i ciekawostek z życia naszego przyjaciela. Iskierka ma dwa latka. Amelka jest mocno zaangażowana w opiekę nad chomikiem. Dba o świeżą wodę, pokarm i wyposażenie klatki swojego przyjaciela. Pomagają jej w tym rodzice. Dno klatki wyścielają trociny, które trzeba wymieniać około 1,5 tygodnia. Iskierka w trocinach wygrzebuje sobie tunele, w których chowa się i odpoczywa. Nieraz trzeba się nagłowić, żeby ją znaleźć. Uwielbia zajadać suche ziarna słonecznika, pestki dyni, marchewkę oraz jabłuszko. Zjada kolby z ulubionych, wyselekcjonowanych dla gryzoni ziaren. Mieliśmy możliwość podania Iskierce kilka ziaren pestek dyni. Chwytała je w swoje maleńkie łapki i chowała do pyszczka. Wyglądała przeuroczo. Amelka ostatnio za swoje zaoszczędzone pieniążki, kupiła jej piękną i nowoczesną karuzelę do biegania. Iskierka ma też mnóstwo drabinek i przyrządów do wspinaczki oraz domek, gdzie może się schować, kiedy chce pobyć sama. Ma swoje miejsce w kuchni. To dość żywiołowe i hałaśliwe nocą zwierzątko. W dzień dużo śpi i odpoczywa, budząc się od czasu do czasu na posiłek. Dowiedzieliśmy się, że to mała i sprytna uciekinierka. Pewnego wieczoru, mama dając Iskierce jedzonko, nie domknęła klatki. Robiąc poranne śniadanko, kątem oka zauważyła, że po podłodze biega mysz. Myszka okazała się Iskierką, która całą noc i poranek buszowała po mieszkaniu.
Każdy z nas mógł dotknąć naszego małego przyjaciela. Jedwabista i gładka sierść przyciągała masę małych rączek do delikatnego dotykania i pogłaskania. Świetlicowa fotografka miała nie lada kłopot, by wykonać zdjęcie Iskierki w bezruchu. Jednak się udało! Nasze świetlicowe odwiedziny również!
Dziękujemy rodzinie za możliwość poprzebywania w towarzystwie małej Iskierki w świetlicy. Dziękujemy Amelce za jej upór w dążeniu do kolejnego spotkania z naszym małym przyjacielem. Życzymy wielu pięknych chwil razem!
Iwona Kowalska, Beata Stefan
